Rozciąganie u dzieci

Dzieci w wiek przedszkolnym (2-5lat) nie muszą spędzać tyle czasu na ćwiczeniu gibkości ile dzieci starsze, czy dorośli. Ciało dzieci jest tak elastyczne, że nawet podczas zwykłej zabawy ich stawy pracują w pełnym zakresie ruchów.

Rozciąganie u dzieci.

Dzieci w wiek przedszkolnym (2-5lat) nie muszą spędzać tyle czasu na ćwiczeniu gibkości ile dzieci starsze, czy dorośli. Ciało dzieci jest tak elastyczne, że nawet podczas zwykłej zabawy ich stawy pracują w pełnym zakresie ruchów.

W wieku od 6 do 10 lat ruchliwość ramion i bioder zmniejsza się. Aby zapobiec redukcji zakresu ruchu, dzieci w tym wieku muszą ćwiczyć rozciąganie dynamiczne ramion (unoszenie i wymachy rąk we wszystkich kierunkach) i bioder (unoszenie nóg we wszystkich kierunkach). Naturalna gibkość kręgosłupa osiąga swój maksymalny poziom w wieku 8-9 lat.

Próby zwiększania naturalnego zakresu ruchów kręgosłupa, jak i powtarzające się zginanie i skręcanie kręgosłupa powoduje, pod wpływem ucisku, uszkodzenie stref wzrostu kręgów, spongiozę, kręgozmyk i dyskopatię, co w efekcie prowadzi do problemów z kręgosłupem na całe życie. Wielu gimnastyków płaci za doskonałą gibkość kręgosłupa bólem przez całe życie i noszeniem gorsetów.
W treningu dzieci należy unikać rozciągania statycznego wszelkiego typu (biernego, aktywnego, izometrycznego), gdyż w układzie nerwowym dziecka procesy pobudzania przewyższają hamowanie. Znaczy to, że dziecku trudno jest stać nieruchomo, rozluźnić się i odpowiednio skupiać na reakcji mięśni przez tak długi czas, jak tego wymagają rozciągania statyczne. Rozciąganie izometryczne wymaga koncentracji i znajomości swego ciała, aby prawidłowo interpretować odczucia powstające w rozciągniętych i silnie napiętych mięśniach i dzięki temu nie dopuścić do ich uszkodzenia. Tak jak inne ćwiczenia izometryczne, może zwiększyć napięcie spoczynkowe mięśni, co ma niekorzystny wpływ na koordynację ruchową, a czego należy unikać w krótkim okresie życia, kiedy owa koordynacja może być rozwijana. Izometryczne ćwiczenia rozciągające, które rozpoczynają się od pozycji stojącej i prowadzące do szpagatu poprzecznego, wywierają silne boczne uciski kolana. Nie należy ćwiczyć rozciągania balistycznego, izometrycznego i relaksacyjnego przed osiągnięciem późnego wieku młodzieńczego, gdyż rozciągane mięśnie u dzieci nie stanowią takiego oporu, jak mięśnie dorosłych, a to powoduje rozciąganie więzadeł.

Rozciąganie balistyczne, w którym dla zwiększenia maksymalnego rozciągnięcia „sprężynujemy”, jest absurdem. Rozciąganie statyczne aktywne, szczególnie te polegające na unoszeniu nogi i trzymaniu jej wysoko bez żadnego podparcia, napina kręgosłup i może zwiększyć jego lordozę ponieważ zgina ono i skręca kręgosłup podczas gdy mięsień biodrowo-lędźwiowy uniesionego uda naciąga kręgi lędźwiowe. Jeżeli tego typu unoszenie nóg musi być wykonywane, to natychmiast po nim powinny nastąpić ćwiczenia i rozciąganie korygujące lordozę, na przykład pochylanie miednicy, skłony do przodu.

Wiek od 8 do 11 lat u dziewczynek i od 10 do 13 lat u chłopców jest okresem wzmożonej intensywności kształtowania gibkości, ponieważ dzieci, dzięki temu, że przybierają na wadze prędzej niż rosną, są silniejsze i bardziej ruchliwe. Wzrost aktywności bez jednoczesnego wzrostu ilości i intensywności ćwiczeń rozciągających może zmniejszyć zakres ruchów.

W okresie gwałtownego wzrostu (11 do 13 lat u dziewczynek i 13 do 15 lat u chłopców) dziecko może rosnąć nawet do 2,5 cm na miesiąc. Mięśnie i więzadła nie wydłużają się w tak szybkim tempie jak kości. Nadmierne wygięcie części lędźwiowej kręgosłupa, może prowadzić do jego uszkodzeń, a związane jest to z szybszym wzrostem kości kręgosłupa niż mięśni.

Bolesność rzepki i efekcie zniszczenie jej chrząstki jest spowodowane wykonywaniem zbyt wielu ćwiczeń obejmujących zginanie kolan w czasie, gdy mięsień czworogłowy i ścięgna udowe są napięte poprzez gwałtowny wzrost kości udowych. Rozciąganie powinno koncentrować się na tych mięśniach, które są napinane w związku z gwałtownym wzrostem kości, w przeciwnym bowiem razie u dziecka mogą rozwinąć się wady postawy albo pojawią się urazy. W wieku szkolnym wszystkie kości, więzadła i mięśnie są osłabione i dlatego należy unikać przemęczania tułowia poprzez zbyt wiele powtórzeń skłonów i skrętów.
W drugim etapie adolescencji, po okresie gwałtownego wzrostu (13-15 lat u dziewczynek i 15-19 lat u chłopców), można znowu zintensyfikować trening gibkości i ćwiczyć rozciąganie specyficzne dla danej dyscypliny sportowej zbliżone jakością i ilością do ćwiczeń dla dorosłych.

Tekst w całości pochodzi z książki „Stretching, trening gibkości” Thomas Kurz.
Zobacz również inne artykuły na temat rozciągania:
Rozciąganie mięśni bicepsów
Rozciąganie mięśni łydek
Rozciąganie mięśni pośladkowych
Rozciąganie mięśni ud
Rozciąganie mięśni klatki piersiowej
Rozciąganie mięśni tricepsów

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Pin It on Pinterest