Uraz stawu barkowego

Praktycznie trudno sobie wyobrazić jakiekolwiek ćwiczenie na mięśnie górnej części tułowia, w którym stawy barkowe, w większym lub mniejszym stopniu, nie brałyby udziału. Nic więc dziwnego w tym, że wśród kulturystów powszechnie uważa się, że najgorszą kontuzją jaka może kulturyście się przytrafić, jest właśnie uraz stawu barkowego.

Staw barkowy, zwany też ramiennym (articulatio humeri), łączy kości ramienia (barku) z łopatkami. Charakteryzując pracę stawów barkowych w aspekcie ćwiczeń kulturystycznych, należy podkreślić, że praca ta nie ogranicza się tylko do ćwiczeń skierowanych bezpośrednio na mięśnie naramienne. Praktycznie trudno sobie wyobrazić jakiekolwiek ćwiczenie na mięśnie górnej części tułowia, w którym stawy barkowe, w większym lub mniejszym stopniu, nie brałyby udziału. Nic więc dziwnego w tym, że wśród kulturystów powszechnie uważa się, że najgorszą kontuzją jaka może kulturyście się przytrafić, jest właśnie uraz stawu barkowego. Może przecież dojść do sytuacji, że w najlepszym przypadku, trzeba będzie ograniczyć ćwiczenia z udziałem stawów barkowych, a w najgorszym przerwać je całkowicie. A zatem – chrońmy stawy barkowe!
Pamiętajmy, że jeżeli tylko poczujemy ból, a nawet pewien dyskomfort w którymś ze stawów, to trzeba natychmiast przerwać ćwiczenie i poznać dokładnie przyczynę bólu. Jeżeli przekonamy się, że to nic poważnego, to wystarczy na pewien czas zmniejszyć obciążenie treningów z udziałem stawów barkowych, a jeżeli ból będzie się utrzymywał, trzeba się udać do lekarza specjalisty z zakresu traumatologii lub ortopedii. Najczęstszą przyczyną urazu stawu barkowego, jest nadmierne jego przeciążenie, skutkiem zaś, pojawiające się stany zapalne i ból.

W 52% przypadków przyczyną bólu jest zapalenie ścięgien mięśni, tzw. stożka rotatorów. Tworzące go mięśnie (nadgrzebieniowy, podgrzebieniowy, obły mniejszy i podłopatkowy) przybierają kształt kaptura ściśle spojonego z torebką stawu ramiennego. Stąd wzięto się porównanie do stożka. Najczęściej stany zapalne umiejscawiają się w ścięgnach mięśni nadgrzebieniowego, podgrzebieniowego i podłopatkowego. Klęską jest stan zapalny wszystkich ścięgien i wówczas już o jakichkolwiek treningach z udziałem stawu barkowego nie może być mowy. Charakterystyczną cechą stanów zapalnych ścięgien mięśni stożka rotatorów jest ból punktowy (tylko w jednym miejscu), występujący przy wykonywaniu ruchów z oporem czyli z obciążeniem.Przy ruchach wykonywanych bez oporu ból się nie pojawia.
Ograniczenie ruchów w stawach barkowych zależy od miejsca, w którym powstał stan zapalny i tak:

— przy zapaleniu ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego ból odczuwamy przy unoszeniu sztangielek bokiem w górę,

— przy zapaleniu ścięgna mięśnia podgrzebieniowego ból odczuwamy przy rotacji zewnętrznej wbrew oporowi,

— przy zapaleniu ścięgna mięśnia podtopatkowego ból odczuwamy przy rotacji wewnętrznej ramienia wbrew oporowi,

We wszystkich ww. przypadkach stwierdza się istnienie tzw. „bolesnego łuku”, czyli bólu w czasie unoszenia ramienia, który rozpoczyna się przy odwiedzeniu ręki w bok w zakresie od 40-120°.
Leczenie zapalenia stożka rotatorów jest trudne, wymaga wykrycia przyczyny przeciążenia barku i jej wyeliminowania poprzez:

1. zakaz treningu obciążającego barki,

2. rehabilitację w ośrodku specjalistycznym:
a. fizykoterapią o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym,
b. kinezyterapią polegającą na leczeniu ruchem po ustaniu fazy ostrego bólu,

3.farmakoterapię przy pomocy leków przeciwzapalnych,rozlużniających mięśnie,injekcji dostawowych np.:Celeston,

4.okresowe unieruchomienie chorego stawu.

Nieleczone zapalenie stożka rotatorów prowadzi do jego osłabienia,zmian zwyrodnieniowych,co z kolei prowadzi do zaniku mięśni obręczy barkowej,osłabienia siły mięśniowej,ograniczenia zakresu ruchów,a to już wymaga leczenia operacyjnego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Pin It on Pinterest